วันนี้มาแนะนำชาอูหลงไทยกันบ้างครับ ชาที่จะแนะนำตัวนี้ตอนนี้ส่วนตัวคิดว่าน่าจะเป็นสุดยอดของอูหลงไทยนะครับ ก็คืออูหลงนางงามนั่นเองครับ ชื่อจีนเรียกว่าตงฟังเหม่ยเหยิน เป็นชื่อที่ควีนแห่งสหราชอาณาจักพระราชทานพระนามให้ให้นะครับ เป็นชาที่ทางใต้หวันเค้านำไปถวายนะครับ แต่ตัวที่แนะนำนี้เป็นของ เมดอินไทยแลนด์ ( เป็นตัวเดียวที่คุณจางเลือกดื่ม ฮ่าๆ ) มาแนะนำวิธีการทำแบบคร่าวๆกันครับ ชาตัวนี้เป็นชาที่เกือบๆจะออร์แกนิคนะครับ เพราะไม่ใช้สารเคมีใดๆครับ ยาฆ่าแมลง ยาเร่งใบ ปุ๋ยเคมี สังเกตุได้จากใบชาไม่สวยไม่สมบรูณ์ใบแคระๆใบแก่เยอะๆ และหนึ่งปีผลิตได้ไม่เกินสองครั้งต่อไร่ชาหนึ่งแปลง บางทีมีเงินก็หาซื้อไม่ได้นะครับ เพราะมันมีน้อยไม่พอต่อความต้องการของตลาด แต่คนรู้ก็ยังไม่เยอะรู้เฉพาะคนวงในครับ ส่วนรสชาตินั้นหอมชุ่มคอถือว่าดีเลยครับ เวลาดื่มมันจะหอมกลิ่นน้ำผึ้งอ่อนในคอนะครับ และหวานๆไร้รสฝาดครับ ล็อตนี้เป็น ชุนชา ของปีนี้ครับ ส่วนลอ็ตนี้ผมจะลองทำเป็น เฉินแหน๋นอูหลง ครับ ก็คือชาอูหลงบ่มเก่า คล้ายๆชาผูเอ่อร์ครับ ในใต้หวันเค้าเริ่มนิยมกันแล้วนะครับ อีกสิบปีค่อยเจอกันนะครับ คนสวย
ได้มาแค่สามกิโลเองครับ
ใบแก่แคระๆนี่แหละครับ บางทีไม่ควรดูชาจากภายนอกนะครับ ฮ่าๆ
ชงๆๆ
น้ำแรกครับ เนื่องจากเป็นชาหมักค่อนข้างแก่ สีน้ำชาจะเข้มนะครับ
น้ำที่สอง กลิ่มเข้นข้น หอมในคอครับ
น้ำที่สามครับ
น้ำที่สี่ก็ยังไร้รสฝาดครับ ลอ็ตนี้ทำใช้ได้ครับ
กากชาแก่ๆครับ
ถึงแก่แต่เป็นยอดทุกกิ่งครับ กิ่งทองใบหยก
